Yalandan İnsan

Büyüklüğüm yetmedi sizi içten affettim demeye
Ne kadar bastırsam da nefretimi
Yalandan insanlığınız çıkardı yeniden bir bir gün yüzüne
Masum değildi çocukluğunuz bile
İçinizdeki karalar boyar sandiniz tüm renkli duygularımı
Ama yetmedi kirletmeye oyunlarınız gökyüzündeki bulutlarimi
Sandıniz ki hep size dönüyordu dünya
Göremediniz yıldızlarin arkasina sığınmış o gerçekten yaşanmışlıkları
Kaybettirdi çirkin sözleriniz ama fark edemediniz.
Şimdi
Sizin olsun ateşten kahkahalarınız
Altından kötü kokular sızdırdığınız dostluklariniz
Bir gün icinizdeki o zifiri karanlıkta mahkum kalacaksiniz.
Zaten hep yalandan insandınız.