"beklemek
şimdi hiç duymayan birine
    dünyanın en güzel şarkısını söylemek kadar
                      anlamsız..."

VAZGEÇTİM

yürüdüm
parçalandı ayaklarım
bir kapı aradım aydınlığa açılan
yollar uzadı
yürüdüm
dinsin istedim içimdeki kalabalık
dinmedi
yürüdüm
kanadı ayaklarım
birini bekledim yüklerimi bırakacak
taşlandı yollar
yürüdüm
sussun istedim kulağımdaki fısıltılar
susmadı
boğuldum çıkmazımda
kapı yoktu
sen yoktun
artık beklemedim
vazgeçtim.

KORKMUYORUM SENDEN

ne gidişinin ardını düşünüyorum
ne burada bıraktığın çığlıkları
sorgulamıyorum, aramıyorum bir sebep
hiç gelmeyecekmişsin gibi beklemiyorum seni
canlarımın mı tutacağım yasını
yoksa önce ben mi yol alacağım
aldırmıyorum.
maviyle çevrili bu kurgudan
hiç çıkmayacakmışım gibi 
uyanıyorum sabahıma.
çıkış kapım değilmişçesine bu ölü toprak
böbürlenmiyor ayaklarımın altında
beni de inandırıyor.
ayaküstü uyuyorum gözlerim açık
hangi kapının ardı bekleyişte bizi
hangi buluşmaların habercisi
merak etmiyorum.
korkmuyorum senden ölüm
yalan söylüyorum.

EN ÇOK SENİ ÖZLEDİM

her şey yalandan
sadece seni özledim
güçsüzlüğüm yoruldu gizlenmekten
yalandan bu dik duruşlarım
sadece sen uyan yeniden
uzadı burnum kandırdığımdan kendimi durmadan
iyiyim dedim
ama değilmişim
sen duyma beni
sadece inan.
çırpınırken sen, ben öldüm
şimdi sen uyandır beni
seni yeniden uyandıran melekler gibi
ağlat beni
bu kez iyi haberlerinle
aşındım dolup dolup taşmaktan
avcundaki çizgilerin zorundan
aldırma bana
masumiyetin yeter beni ayakta tutmaya
sadece açık tut gözlerini kaderinin inadına
devam et inatla
nefesini zorlamaya
bitmeyecek ömürler yapmıştım sana
ruhum uçmuş gibi günleri yaşarken
çünkü hep, en çok seni özledim ben 

     gecenin tam ortasında
     hızla atan kalp atışları
     ve birkaç yağmur damlasıydı sadece dinlediğim
                    daldın uykuna çoktan
                    avuçlarım terledi eskiyi düşlediğimden
                    ve şimdi sende bu haldeyim
         beklentisiz,
         mutlu..

in this dead hour
when all is blank
minutes are worthless

Yalandan İnsan

Büyüklüğüm yetmedi sizi içten affettim demeye
Ne kadar bastırsam da nefretimi
Yalandan insanlığınız çıkardı yeniden bir bir gün yüzüne
Masum değildi çocukluğunuz bile
İçinizdeki karalar boyar sandiniz tüm renkli duygularımı
Ama yetmedi kirletmeye oyunlarınız gökyüzündeki bulutlarimi
Sandıniz ki hep size dönüyordu dünya
Göremediniz yıldızlarin arkasina sığınmış o gerçekten yaşanmışlıkları
Kaybettirdi çirkin sözleriniz ama fark edemediniz.
Şimdi
Sizin olsun ateşten kahkahalarınız
Altından kötü kokular sızdırdığınız dostluklariniz
Bir gün icinizdeki o zifiri karanlıkta mahkum kalacaksiniz.
Zaten hep yalandan insandınız. 

KÖPRÜYE GELMEDEN

Tanıdın mı ruhum
sana biçilen bedenin bu
toprak kokulu ama yumuşak
sadece seni yolun sonuna taşıyacak
bazen de sana kendini unutturacak
etrafındaki kaftanlara aldanma
hepsi yerin altında kuruyacak
hatırladın mı ruhum
dünyaya düşmeden önce giydiğin şey bu
yalandan dertler edinip eskittiğin şey bu
unutacak mısın yeniden kendini
kendine vereceğin hesabı düşünecek misin
köprü yakın
atlama vakti yakın ateşten sulara
hadi çıkar bedenini soğudu yeterince
şimdi ruhun ıslansın
son bir kez bak geriye
senin miydi o buruşmuş kabuk
düşün ve kıymetini bil ömrünün
senin diye sahiplenmeden
köprüye gelmeden..

BUNDAN SONRASI

kendimizi kandırarak yaşıyoruz bundan sonrayı
gelecek acıyı beklemiyormuşuz gibi
hiç tedirgin olmuyormuş gibi sayıyoruz geçen günleri
biliyorum bundan sonrası gelecek gözyaşı hep
yakacak canımızı artık bundan sonrası
arada bazen oyalayacak

oynayacak bizimle
bir iki gülümsetecek anlar yaşatacak
çok geçmeden örecek önümüze o tuğladan duvarı
bir bir alacak sevdiklerini teker teker sana sormadan
sonra araya yine bir tutam zaman koyacak unutturacak
sonra yeniden üzecek bundan sonrası
biliyorum beni şimdi alıştırıyorsun
önüme koyduğun o zamanla beni oyalıyorsun
ama ben biliyorum
artık çok acımasız geliyorsun habersiz
biliyorum tüm oyunlarını
alışmak istemiyorum şimdiki zamana
alışırsam bir sonrakiler kovalayacak peşimden
korkuyorum
uyumuyorum
acıyı bekleyiş hep bundan sonrası

HAYAT KISA

sihirli bir değnek değdi dünyaya
bir ağaç bitti toprak üstünde
bir bebek oluştu anne karnında
yağmuru getirdi kış ağaç büyüdü
ayları getirdi zaman bebek büyüdü
güneş değdi huzur indi yeryüzüne
ağaç meyve verdi
çocuk gülümsedi
rüzgar değdi uçtu zaman
yapraklar düştü çoktan
çocuk yaş aldı oldu bir adam
çok mevsimler daha geçti
ağaç yine yeşerdi toprak üstünde
bir melek indi dünyaya
bir yaşam bitti toprak altında
bir örüntüydü zaman
döndü dolaştı geçti üzerimizden
topraktı asıl önemli olan
ağacı yaşattı
çocuğu çürüttü
bitmişti uzun gelen hayat 
nasıl oldu anlamadan.