Her gün minik hediyelerini kapıp gelen
Bahçede görür görmez koşup karnıma yapışan
Öğretmeniiim ödevlerimi yaptım diyip bir aferin bekleyen
Bir başını okşamanıza  sizi çok seviyorum diyen
Ağızlarından çıkan her saftan sözcükle gülümseten
Evdeki sokaktaki şiddeti unutup sevgi bekleyen miniklerim
İçimde gizli her derdimin ilacı gibi
Her günü daha anlamlı kılar gibi
Hayatımdaki boşluğu doyurur gibi.

                                          Sizi yoklama defterinden öğrenmedim                                         

Haylaz çocuklarım

Sınıfın en devamsızını

Bir sinema dönüşü tanıdım

Koltuğunda satılmamış gazeteler...
Dumanlı bir salonda
Kendime göre karşılarken akşamı
Nane şekeri uzattı en tembeliniz
Götürmek istedi küfesinde
Elimdeki ıspanak demetini
En dalgını sınıfın
Çoğunuz semtine uğramaz oldu okulun
Palto ayakkabı yüzünden
Kiminiz limon satar Balıkpazarı'nda
Kiminiz Tahtakale'de çaycılık eder
Biz inceleyeduralım aç tavuk hesabı
Tereyağındaki vitamini
Kalorisini taze yumurtanın
Karşılıklı neler öğrenmedik sınıfta
Çevresini ölçtük dünyanın
Hesapladık yıldızların uzaklığını
Orta Asya'dan konuştuk
Laf kıtlığında
Birlikte neler düşünmedik
Burnumuzun dibindekini görmeden
Bulutlara mı karışmadık
Güz rüzgarlarında dökülmüş
Hasta yapraklara mı üzülmedik
Serçelere mi acımadık kış günlerinde
Kendimizi unutarak

 

 

Cudi dağı ve Habur sınır kapısına ilerleyen ipek yolu. Yeni evimden manzaralar bunlar. Ve şimdi burası aynı zamanda okul günlüğüm artık. Kaç gündür burada olmanın verdiği his alışkanlık olabilecek mi zaman gösterecek.