KAMBURDA BİR YÜK

yaşar insan.
yaşadıklarını geride bırakır bazen ve nefes almaya devam eder.
bazense geçmiş takılır kamburuna sürüklenir yaşanmışlıklar.
süründükçe acıtır, yorar.
atmak istersin, doğrulmak, devam etmek istersin dimdik.
atamazsın.
atamaz insan.
hayatı yaşıyor sanır.
ama aslında yükleriyle hayattan sadece geçer.
geçitin sonunda buruşur insan,
eskir, eğilir.
kamburundaki yüktendir o, yaşlılıktan değil.
ne zaman ki ruhun taşıyacak gücü kalmamıştır geçmişi.
sıyrılıverir o eskiyen toprak bedenden.
biz de öyleyiz şimdi.
ne geçmiş zamana tutunabildik
ne de ileri gidebildik.
ruhun günü gelip taşıyamayacağı
kamburda bir yüküz sadece.